Treść nauki społecznej kościoła

wtorek, 25 czerwiec 2013

Dodane przez: Anonim

Treść nauki społecznej kościoła

1. Najważniejszym celem ludzkiego życia jest zbawienie. Kościół wtedy najpełniej spełnia swoje zadania, jeśli pomaga człowiekowi zrealizować jego powołanie do życia wiecznego. Dążenie do zbawienia realizuje się jednak na ziemi, w konkretnym społecznym "tu" i "teraz". Społeczne uwarunkowania mogą bardzo pomóc, ale także bardzo przeszkodzić człowiekowi w realizacji jego nadprzyrodzonego celu. Dlatego Kościołowi nie może być obojętne, w jakich warunkach człowiek żyje – czy nie jest poniżany w swej godności i czy nie jest zagrożony w realizacji swego powołania doczesnego i wiecznego. Z tego faktu wynika prawo i obowiązek Kościoła do etyczno-moralnej oceny wszystkich podstawowych dziedzin życia gospodarczego, społecznego i politycznego (por. KKK 2420).

2. Głos Kościoła w sprawach społeczno-gospodarczych stał się szczególnie potrzebny i pilny w połowie XIX wieku, "gdy nastąpiła konfrontacja Ewangelii z nowożytnym społeczeństwem przemysłowym, jego nowymi strukturami mającymi służyć produkcji dóbr konsumpcyjnych, jego nową koncepcją społeczeństwa, państwa i władzy, z jego nowymi formami pracy i własności" (KKK 2421). Odnosząc się do ówczesnych prób rozwiązania tak zwanej kwestii proletariackiej przez teoretyków i praktyków ideologii liberalnej i socjalistycznej w ich skrajnych postaciach, Kościół uznał je za sprzeczne z naturą i godnością osoby ludzkiej. Potępił rozwiązania marksistowskie, ponieważ budując systemy kolektywistyczne, odbierają człowiekowi wolność i prowadzą do ateistycznego totalitaryzmu. Odrzucił również niektóre zasady ideologii liberalnych, na których oparto kapitalistyczny system społeczno-gospodarczy. Nie do przyjęcia jest zwłaszcza całkowite opieranie stosunków społecznych na czynnikach ekonomicznych oraz absolutny prymat prawa rynku nad ludzką pracą (por. KKK 2423-2425).

Społeczna nauka Kościoła nie ogranicza się do wydawania sądu moralnego nad rzeczywistością ziemską, ale wypracowała pewne zasady i zachęca do budowania personalistycznego ładu społecznego, gdzie życie gospodarcze, społeczne i polityczne oparte jest na podstawowych zasadach etyczno-społecznych – dobra wspólnego, pomocniczości i solidarności oraz na głównych wartościach społeczeństwa i państwa. Wierność tym zasadom daje nadzieję na skuteczne zabezpieczenie godności i praw człowieka, który jest centrum i najwyższą wartością życia społecznego (por. CA 11, 54).

3. Punktem wyjścia w katolickiej nauce społecznej jestintegralna koncepcja człowieka, którą Kościół czerpie z nauk szczegółowych oraz z Ewangelii, w której podane jest "pełne objawienie prawdy o człowieku" (KKK 2419). Kolejne etapy postępowania zostały podane przez Jana XXIII: widzieć, to znaczy poznać aktualny stan życia społecznego – ocenić czy i w jakim stopniu pomaga ono człowiekowi w osiąganiu jego celów doczesnych i wiecznych – działać, czyli tak zreformować życie społeczne, by coraz bardziej służyło pełnemu rozwojowi człowieka (por. MM 236).

Nauka społeczna Kościoła ma charakter interdyscyplinarny, ponieważ na poszczególnych etapach refleksji korzysta z wyników różnych nauk – normatywnych i empirycznych oraz objawienia Bożego. Ostateczne wnioski są owocem przenikania się oficjalnego nauczania Kościoła, opartej na nim naukowej refleksji uczonych specjalistów oraz doświadczenia katolickich działaczy społecznych.